Triggertrap voor een Time Lapse video

Geschreven door: Jeffrey van Houten

Time Lapse videos hebben gewoon wat extra's. Het is gaaf om te zien dat een trage beweging versneld gaat. Je ziet dan dingen die je normaal niet zou zien. Maar de vraag is voor velen hoe je zoiets nu precies maakt. Ik was daar een paar weken terug één van. Ik vroeg me zelf af hoe je zoiets kon maken en triggertrap was voor mij de oplossing. Een DSLR had ik al, een statief ook en de lenzen waren aanwezig. Nu nog een een triggertrap die ik op mijn iPhone kon aansluiten. Daarmee ben ik begonnen om meer tijd te investeren van het maken van Time Lapse videos. Een leuke toegevoegde waarde.

Triggertrap is een kabeltje van je camera naar je telefoon. Via een app op je smartphone kan je de camera aansturen. Het is ideaal om een Time Lapse mee te maken of een zelf portret. Zelf kocht ik het kabeltje bij www.lowlandphotoservice.nl/. Zowel voor Canon camera's als voor Nikon camera's kan je daar de terecht voor een paar tientjes. Daarvoor heb je de kabel. Een smartphone is vereist. Het scheelt wel de app gratis is de in playstore of de app store.

In deze video maak ik duidelijk hoe je de apparatuur aansluit en welke apparatuur ik gebruik voor het maken van de Time Lapse. Ik laat de instellingen zien die nodig zijn voor een time lapse video. Je moet namelijk een beetje oefenen met hoeveel foto's je maakt i.c.m. met de tijd waarover je de foto's maakt. Het is niets anders dan een interval in stellen en het aantal foto's. De app rekent daarnaast ook nog een aantal andere dingen uit. Dat is erg prettig en gemakkelijk tijdens het maken van een Time Lapse. Daarnaast zie je nog het gebruitke apparatuur in het filmpje. Ik heb ook nog een resultaat in de video gestopt, zodat u kunt bekijken wat voor kwaliteit ermee te behalen valt. De time lapse is gemaakt met een Canon EOS 7D en een Sigma 10-20mm f/4-5.6 EX DG HSM. De grijsverloopfilter maakt het geheel compleet.

Wellicht is het iets voor u om aan te schaffen of wilt u weten hoe het precies werkt. Ik ben tevreden over het systeem en het resultaat is prima.

Veelbelovende plannen: badderende vogels.

Geschreven door: Jacob Kaptein

Vorig jaar hebben Jeffrey en ik de vijver bij de boshut helemaal geoptimaliseerd. Dus dit jaar kunnen wij hier gebruik van maken. Het perspectief vind ik zelf één van de meest belangrijke focuspunten binnen de fotografie. Hierop is dan ook de vijver volledig aangepast. Vorig jaar heb ik al enkele platen kunnen schieten die in de buurt komen van mijn ideaal.

Vinken gaan niet zo snel badderen, maar als ze het doen, nemen ze over vaak al hun vrienden mee en wordt het één badfeest. Dit geeft veel kansen. 

En dan hoor je opeens hoog in de bomen een ''djuub'' geluid. Ik weet dan dat het een kwestie van tijd is voordat de goudvink land. Het is altijd een korte bezoeker en hij komt alleen om zich te wassen. Daarna vertrekt hij net zo snel weer als hij gekomen is. Vanwege zijn prachtige kleuren is hij meer dan welkom..

Een juveniele roodborst. Deze komt geregeld langs om zich even te wassen. Dit keer gekozen om een iets langere sluitertijd te gebruiken, zodat de beweging meer tot zijn recht komt.

Koolmezen zijn eigenlijk maar saaie vogels. Zo denkt men tenminste over het algemeen. Koolmeesjes hebben ook zo hun schoonheid vind ik. Het mooie vind ik aan deze foto het perspectief (op ooghoogte) en de grauwigheid.

Deze vink zat te snoepen van een zaadje op een erg mooi plekje. Het spiegelbeeld en het licht maakt voor mij deze foto goed. Deze zomer ben ik dus van plan om veel tijd te steken in dit project. Hier zal ik ter zijner tijd weer een blog over schrijven. Dus blijf alert!

Een plaats waar ik van droom

Geschreven door: Jeffrey van Houten

Het blijft een droom voor iedere fotograaf. Het fotograferen vanuit een eigen schuilhut is waar het hart van een fotograaf sneller van gaat kloppen. Je kunt er heen gaan wanneer je wilt, je kunt de setting zelf bepalen en je komt vaak dichterbij de dieren. Het vergt wel een hoop initiatief en onderhoud als de hut eenmaal af is. Dat weerhield me er niet van om eens een ontwerp te maken en om samen met mijn vader eens te gaan kijken of het te realiseren was. Het project ging van start en we hadden nog een lange weg te gaan.

Na onze verhuizing richting de Veluwe hadden we een hoop 'afvalhout'. Dit hout was geschikt voor ons ontwerp. Her en der vonden we steeds meer hout en na wat aanpassingen aan het ontwerp kon de bouw ervan beginnen. Vele avonduurtjes werd er aan gewerkt. Ik ging stukken bos af om te kijken waar ik mijn hut kon plaatsen. Na wat locaties bezocht te hebben, besloot ik de eigenaren in te lichtingen. Zij stonden er enorm voor open en de hut kon geplaatst worden, er kon geverfd worden, de hut kon fotografie klaar gemaakt worden, de vijver werd aangelegd, voeder apparaten werden geïnstalleerd en de vogels konden ontvangen worden.

Na een tijd gevoerd te hebben kwam er steeds meer. Er werd meer decoratie naar de hut gesleept om het veiliger te maken en een aantal mooie platen waren het gevolg. Meerdere soorten kwamen van het 'ressort' genieten. Waaronder Goudvink, Appelvink, Sijs, Groenling, Grote Bonte Specht, Zwarte Specht, Eekhoorn, Veldmuis, Gaai, allerlei mezen en nog veel meer. Maar hiervoor moest wel veel gevoerd worden en met regelmaat. Zo werd de hut een succes. Ondanks dat kon er nog een hoop verbeterd worden.

Na in juni Jacob te hebben ontmoet en hem mee te hebben genomen naar de hut, werden een aantal dingen drastisch verandert. Dat ten voordelen van de hut. De fotografische mogelijkheden werden groter, er werd meer gevoerd en de uurtjes in de hut die werden doorgebracht nam toe. Kortom, er volgde nog meer foto's, nog meer variatie in de beelden en nog meer soorten kwamen eens een kijkje nemen.

Maar om dit tot stand te krijgen, moet je initiatief tonen. Mensen moeten je verder helpen en je moet continu opzoek zijn naar verbetering. Wat je hierboven ziet, van de eerste tot de middelste foto, is de complete ontwikkeling van de hut. Daar zit zo'n twee jaar in. En is de schuilplaats af? Wanneer is de hut eigenlijk af? Je bent continu in ontwikkeling om de foto's te verbeteren of te innoveren. Dus af is de hut nooit en juist dat vind ik leuk. Zelf nadenken over de setting. Je hebt zelf deels de regie in handen.

Het laatste wat aan de hut is gedaan, is de tafel over de vijver. Hier zitten de vogels op zo'n twee à drie meter van de hut af. Daarom fotografeer ik veelal met de 70-200mm in de hut. Dat geeft een mooie beeldhoek en een te gekke ervaring.

Is dit het laatste wat er verandert wordt? Nee dat niet. We willen een deur ergens vandaan halen, daar allerlei natuurlijke elementen opmaken om zo onze fotografische mogelijkheden nogmaals te vergroten. Daarnaast zijn we bezig met een springende eekhoorn en badderende vogels. Momenteel is daar de hut klaar voor gemaakt. Vollop mogelijkheden en nog een hoop te doen. Laat de lente maar beginnen!

Het geluid van het stille water

Geschreven door: Jeffrey van Houten


Roodkeelduiker - Red-throated Loon
26 juni 2011
Zweden - Värmland

Voor Nederlandse begrippen is dit een wintergast. Een kleurloze duiker, familie van de aalscholver, die af en toe komt aansterken aan de kust van Nederland tijdens de trek. Denk aan Brouwersdam, de pier van Hoek van Holland of in de haven van Scheveningen. Maar ga je wat omhoog richting noorden van Europa heb je plekken waar deze fantastische vogel broed. In de kleine meertjes, maar ook grote meren en plaatselijk in het binnenland bij de vennetjes. Allemaal plekken waar je deze vogel kan tegenkomen in Scandinavië.
Deze vogel is toch wel heel karakteristiek. Dat komt meer door de familie. Alle duikers hebben iets wat ik bij geen andere vogel vind. Het geluid, baltsgedrag, foerageergedrag, de kleur in het verenkleed en die vliegtuigachtige vlucht. Typisch een duiker.

Mijn vader, mijn oom, mijn neefje en ik gingen eens op pad in de Zweedse natuur. Mijn oom en neefje wonen hier. We gingen mooie plekjes af en hoopte ergens een eland te kunnen spotten. Maar wat we niet wisten is dat ik iets veel mooiers zou tegenkomen. We gingen namelijk een vennetje op en daar zat midden op een eilandje een Roodkeelduiker in zomerkleed. Ik kon mijn ogen niet geloven. Op het moment dat we het dier dichterbij wilde benaderen, verplaatste hij zich naar het midden van een groter water. Daar hebben we nog heerlijk genoten en de duiker geobserveerd, maar we moesten toch het dier verlaten met een nat pak en zonder een goede foto.

Mijn vader en ik besloten twee dagen daarna nog eens terug te gaan. We vonden hem weer op het water waar we hem achterlieten. Heerlijk slapend, later poetsend, konden we hem observeren. Alles was geïnstalleerd we waren klaar voor een mooi moment. En ja, die werd wel heel mooi. Na zo'n twee à drie uur wachten kwam er een tweede exemplaar plotseling vanuit de stilte aanvliegen. Mooie baltsgeluiden en foerageergedrag is wat volgde. Maar in het foerageergedrag zat een patroon en kon je zien dat de vogel rond het meer ging en dook onder aan de zijkanten. Ik zat helemaal in het groen, doodstil, aan de kant te wachten totdat de duiker voor mijn lens opdook. Mijn vader zat echter toe te kijken vanuit de bossages en voor ik het wist, dook die na een kleine drie uurtjes op voor de lens. Een aantal foto's waren geslaagd. De beste heb ik voor u uitgekozen en kunt u links bekijken. Dit is absoluut mijn mooiste ervaring zolang ik tot nu toe gefotografeerd heb. Hier doe je het voor. Het wachten werd beloond.

Canon EOS-1D mark II met Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6L IS USM op 400mm; 1/200s bij F/5.6; ISO 500; uit de hand. Ik kan er altijd nog met veel plezier naar kijken. Omdat het een waanzinnig moment was. Kreeg ik hem van mijn ouders op canvas. Die hangt nu mooi boven mijn bed.