Zwijnen op de veluwe

Geschreven door: Jacob Kaptein

Mijn eerste verhaal op youngsters.blogspot. Het leek me goed om eens wat toppers samen te stellen van een bepaald soort van afgelopen jaar. Vorig ben ik vele malen vroeg mijn bed uitgegaan om zwijnen te fotograferen, dus heb ik dit dier uitgekozen. Het vraagt veel geduld en doorzettingsvermogen en voor een fotograaf beveel ik het qua tijd/resultaat verhouding niet aan. Maar gelukkig heb ik foto's gemaakt waarmee ik tevreden was.

Door het gras krijg je een mooi rustig beeld. Je ziet bij dit zwijn goed dat zij haar laatste winterharen verliest.

Deze foto is in hoogzomer gemaakt. Het gras is hoog dus je moet maar hopen dat het zwijn even boven het gras uitkijkt. De vacht is niet zo dik meer. De haren op de oren zijn een leuk detail.

Het weer was die morgen erg nat en het was erg bewolkt. Er stond ook nog eens een behoorlijke wind. In de eerste instantie zou ik niet gaan, maar als natuurfotograaf kun je niet lekker in bed blijven liggen, terwijl je weet dat je anders misschien een goede plaat zou kunnen maken. Dus toch maar naar het bos. Ik had me op een een plek geïnstalleerd en al spoedig kwamen er 2 zwijnen het veld oplopen. De wind stond perfect en zo kon ik ze in alle rust fotograferen totdat ze het veld weer verlieten. Zo zie je dat je ook op een kille dag een foto kan maken waarmee je tevreden bent.

Ik bewoog me even omdat ik in een hele lastige houding zat. Meteen ging zijn kop omhoog en ik dacht dat hij er vandoor zou gaan en ik het zwijn verstoord zou hebben. Maar hij keek een beetje langs mij heen dus ik denk dat het camouflagekleed mij gered heeft, want hij bleef even kijken en ging toen weer verder met eten zoeken en knorren. Het had voor mij een mooi fotomoment opgeleverd. De vliegjes zijn een leuk detail.

Het voorjaar vind ik de mooiste tijd om zwijnen te fotograferen. Ze hebben dan nog een erg mooie vacht en je kunt hele mooie lage perspectieven gebruiken, omdat het gras en de bloemen nog nauwelijks gegroeid zijn. Op het moment dat hij zijn kop even omhoog stak om de omgeving af te speuren viel voor mij alles op zijn plek.

In een blog over zwijnen mogen de kleine zwijntjes (frislingen) niet ontbreken. Een viertal frislingen liep in een weiland te grazen. De moeder was nergens te bekennen. Ze waren nog erg jong, maar ze hadden al veel eigenschappen overgenomen van de zeug (moeder). Qua alertheid moet je ze niet onderschatten en ze staken dan ook behoorlijk vaak de neusjes in de lucht om te kijken of er onraad was. Op zo'n moment moest je niet bewegen, want dan waren ze weg. Het komt trouwens wel vaker voor dat frislingen zonder de zeug aan de wandel gaan. Het perspectief van een frisling aangenomen om me via de foto in de wereld te wanen van de frisling.

November, het is herfst en deze zeug was druk aan het zoeken naar voedsel. Verderop liepen vier frislingen. Doordat het herfst was zijn de planten afgestorven en daardoor kon ik dit mooie perspectief gebruiken. Ook zie je hier goed de poten door de lage begroeiing. Het was een koude ochtend en er was wat mist, daardoor kreeg ik dit sfeertje.

Ik had de moed al opgegeven die dag. Een tijd op een plek zitten wachten, maar er wilde nog geen vogeltje langskomen. Dus ik was al onderweg naar mijn vervoermiddel toen het zonnetje begon te schijnen. Kort daarop zag ik tot mijn vreugde ook nog eens een zwijn lopen. Heel stilletjes naar hem toegeslopen en gewacht. Na een tijdje kwam hij op me aflopen en kon ik deze plaat maken en was die dag toch nog geslaagd.

En we zijn al weer bij de laatste foto aangekomen van de toppers van de zwijnen van dit jaar.Soms heb je van die zwijnen die zeer irritant zijn. Ze hebben de kop alleen omlaag gericht en doen niks bijzonders. Een fluitsignaaltje wil ik dan over het algemeen niet riskeren, want vaak gaat zoiets fout. Gelukkig was het bij dit zwijn een ander verhaal. Dit zwijn had telkens de kop omhoog en zat eens lekker te (her)kauwen. En als dan ook nog eens de omstandigheden goed zijn, zoasl deze mist, dan kun je mooie foto;s maken. Op deze foto kun je mooi de slagtanden zien. De slagtanden heten ook wel houwers of geweren.